شمارهٔ ۱۷۲
ای به ما نزدیک همچون جان و دور از ما چو دلکردهام از شوق لعلت دیده را دریا چو دل
تو دل و جان منی بیتو نشاید زیستنیا چو جان خواهم که باشی در بر من یا چو دل
بند زلفت برگشودی شد دلم پیدا در اولعل لب بگشا ز هم تا جان شود پیدا چو دل
تو به نزد ما عزیز و آشنایی همچو جانما به نزدیک تو خواریم و غریبآسا چو دل
جان به جایی ماند و دل جایی و من جای دگردل چو من تنها ز جان و جان ز من تنها چو دل
سرمه کش چشم مرا از خاک پایت ورنه منعالمی پرخون کنم از چشم خونپالا چو دل
قطره خون است لعلت من خیالش را از آنکردهام در اندرون سینه خود جا چو دل
ای جلال! از سر برون کن آرزوی زلف اوتا به کی باشی ازین سان بسته سودا چو دل