شمارهٔ ۱۶۱
آتش دل چند سوزد رشته جانم چو شمع؟ای صبا! تشریف ده تا جان برافشانم چو شمع
راز من چون شمع روشن گشت در هر محفلیبس که سیل آتشین از دیده میرانم چو شمع
دارم امشب گرمیی در سر که ننشینم ز پایتا سراپای وجود خود نسوزانم چو شمع
هر شبم تا صبحدم آتش به سر بر می رودو آب حسرت می رود از رخ به دامانم چو شمع
یک زمان میرم زمانی خانه را روشن کنمتا به جان کندن شبی را روز گردانم چو شمع
نیست دلسوزی که بر بالین من گرید دمیدر شب تنهایی ار بر لب رسد جانم چو شمع
گر سرم از دست خواهد رفت ننشینم ز پایتا ترا در بزم خود یک دم بننشانم چو شمع
قدسیان آیند پیرامون کویم در طوافگر شبی از نور خود بفروزی ایوانم چو شمع
ناصحم گوید نیاری برد جان از سوز عشقگرنه سوز عشق باشد زنده کی مانم چو شمع
هر سحرگاهی چه آیم سوی مسجد چون جلالمن که هر شامی حریف بزم رندانم چو شمع