شمارهٔ ۱۵۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: وزخویش۹ بیت

تا کی از دست جفایت تیره بینم روز خویشساعتی دلسوز شو بر عاشق دلسوز خویش

بخت پیروزم تو باشی گر در آیی از درممن شوم از جان غلام طالع پیروز خویش

عالمی بی روی تو در ظلمت غم سوختندبرفکن معجر ز رخسار جهان افروز خویش

ای ملامتگر ! ز جان من چه می خواهی بگومن خود اندر آتشم زین جان درد اندوز خویش

روزگارم تار و روزم تیره دست از من بدارتابگریم ساعتی بر روزگار و روز خویش

هر که را گوشی بود موقوف پیغام بلاستکی تواند گوش کردن پند نیک آموز خویش

در جوانی پیر گشتم از غم تیمار عشقبرگ ریزان خزانی دیدم از نوروز خویش

هر شبی بنشینم و با شمع گویم درد دلهم به نزد سوخته گر زآنکه گویی سوز خویش

ای کمان ابرو! بترس از ناوک آه جلالبردلش چند آزمایی ناوک دل دوز خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان رنج و درد عاشقانه شاعر می‌پردازد. او از تاریکی روزهایش به خاطر جفای معشوقش شکایت دارد و از او می‌خواهد که دلسوزی کند. شاعر امیدوار است که اگر معشوق در زندگی‌اش ظهور کند، بختش نیز به او رو کند و او همچون غلامی برای طالع خوشش باشد. او از تاریکی و غم دوری از معشوق می‌نالد و به دردهایی که عشق به او تحمیل کرده، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به آتشی که درونش برافروخته شده است، و به پیر شدنش در جوانی به خاطر غم عشق، پرداخته و در نهایت از ابروی کمانی معشوق درخواست می‌کند که از دلش بی‌دلیل آزمایش نکند.