شمارهٔ ۱۵۶

قافیه: وش۱۱ بیت

گل خودروی و شمشاد قصب پوشدر آمد شاد و خندان از درم دوش

نقاب مشک بو بگشاده از ماهکمند عنبرین افکنده بر دوش

ز بند پرنیان آزاده سَروشولی دربند هندویی زره پوش

نمی دانم چه در گوشش همی گفتکه حاجب بُرده بودش سر سوی گوش

چو من لطف سراپایش بدیدمدر افتادم ز پای و رفتم از هوش

مرا چون دید بر خاک اوفتادهبه بوی وصل او سرمست و مدهوش

به صد لطفم ز روی خاک بر داشتکشید از یکدلی تنگم در آغوش

چنان مستغرق وصلش شدم منکه کردم دین و دنیا را فراموش

مرا گویند چون دیدی وصالشجلال از دست غم من بعد مخروش

ولی چون گل برون آید ز غنچهکجا بلبل تواند بود خاموش

چو وقت گل ز مَی منعت کند شیخز می بنیوش و پند شیخ منیوش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عشق و شیدایی است. گوینده، در وصف زیبایی دخترانی از گل و جاذبه‌هایی که دارند، به شکوه و حیرت خود از دیدار او می‌پردازد. او از احساس عشق و شور و شوق درونی‌اش می‌گوید، به‌طوری که وقتی دختر را می‌بیند، از حال می‌رود و غرق در عشق می‌شود. در نهایت، او اشاره می‌کند که وقتی عشق واقعی را تجربه می‌کند، تمامی مشکلات و غم‌ها را فراموش می‌کند و در دنیایی سرشار از محبت و زیبایی غرق می‌شود. همچنین به اشاره به نصیحت‌ها و محدودیت‌هایی که در زندگی وجود دارد، پیامی از اهمیت آزادی در عشق و تجربهٔ این احساسات عمیق منتقل می‌کند.