شمارهٔ ۱۴۱

قافیه: از۱۳ بیت

نازنینان و چار بالش نازخاکساران و آستان نیاز

جور و خواری کشیدن از محبوبخوش تر است از هزار نعمت و ناز

گوش مجنون و حلقه لیلیسر محمود و آستان ایاز

نام و ناموس و دین و دنیا راچه محل پیش عاشق جانباز

ای که عیبم همی کنی در عشقیک نظر بر جمال او انداز

عشق در هر دلی فرو نایدزانکه هر سینه نیست محرم راز

من ازین در کجا توانم رفت؟مرغ پَر بسته چون کند پرواز؟

نه قراری که دم فرو بندمنه مجالی که برکشم آواز

گر به بوی تو جان بر افشانمهم به بوی تو زنده گردم باز

همه گفتار دشمنان مشنویک دم آخر به دوستان پرداز

ساعتی این شکسته را دریابیک زمان این غریب را بنواز

امشب از رفته باز نتوان گفتزانکه شب کوته است و قصّه دراز

گر بگرید جلال معذور استکش چو شمع است کار سوز و گداز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و فراق می‌پردازد و اهمیت عشق را بر نعمت‌ها و دنیا برجسته می‌کند. او با ذکر مصائبی که از محبوب متحمل می‌شود، نشان می‌دهد که کشیدن رنج برای عشق، بهتر است از زندگی راحت و بی‌درد. شاعر اشاره می‌کند که عشق رازآلود است و هرکس نمی‌تواند به آن دست یابد. همچنین، بر احساسات و عواطف عاشقانه خود تأکید می‌کند و می‌گوید که حتی در غم و اندوه، عشق او را زنده می‌کند. در پایان، شاعری به تذکر دادن به دوستان پرداخته و از آنها می‌خواهد که لحظه‌ای را درک کنند و لحظاتی از شادی و آرامش را به او بدهند.