شمارهٔ ۱۳۹

قافیه: وشباز۹ بیت

افکند گل ز چهره خود روی پوش بازوز بلبلان خسته برآمد خروش باز

آن را که در ازل خرد و هوش برده اندتا بامداد حشر نیاید به هوش باز

شد در سکون صومعه سر رشته ام ز دستپای من و طواف درِ مَی فروش باز

هر صبح کز شراب کنم توبه نصوحبینی که شام مست کشندم به دوش باز

در خواب دوش طرّه او داشتم به دستدستم نسیم غالیه دارد ز دوش باز

آن را شراب صرف محبّت بود حلالکز دست دوست زهر نداند ز نوش باز

در هجر ناله سود ندارد که گل چو رفتبلبل زبان ببندد و گردد خموش باز

آزاد گشتم از گره زلف او، ولیبگشاد حلقه ای و شدم حلقه گوش باز

بعد از هزار سال چو نام لبت برندخون در تن جلال درآید به جوش باز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد و نشان‌دهنده احساسات عمیق شاعر است. شاعر از یک سو در گریزی از یاد معشوق به سراغ خاطراتش می‌رود و از سوی دیگر درگیر لذت و درد عشق می‌شود. او از چهره معشوق به زیبایی یاد می‌کند و اعتراف می‌کند که در هر بار تصمیم به ترک عشق، دوباره به آن کشیده می‌شود. شاعر به تحولات درون خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در غیاب معشوق، عشق و محبت او در وجودش باقی‌مانده است. همچنین، در انتها، از قدرت نام معشوق و تأثیر آن بر روح و جانش سخن به میان آورده، نشان می‌دهد که عشق واقعی همیشه در دل زنده است، حتی اگر فاصله‌ای وجود داشته باشد.