شمارهٔ ۱۳۲

قافیه: ربار۸ بیت

ای دُرج ثمین تو گهربارلعل شکرین تو شکر بار

باغی ست رخت ز بس لطافتآورده بنفشه های پر بار

از دل ننشست جوش عشقتوین دیگ هنوز هست بر بار

سروی ست قدت که هست بر وینسرین و گل و بنفشه بر بار

باری ست گران جدایی دوستاین بار زیاده تر ز هر بار

بر من ستم زمانه بس نیستکاندوه تو می خورم به سربار

ساقی بده آن شراب گلرنگمن توبه شکسته ام دگر بار

چون چشم جلال در غم عشقمن ابر ندیده ام گهربار

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و لطافت معشوق خود می‌پردازد و از عشق عمیقش سخن می‌گوید. او معشوق را به گلی ارزشمند تشبیه می‌کند که زیبایی‌هایش را در باغی طراوت‌بخش به نمایش می‌گذارد. عشق او هیچ‌گاه کاهش نیافته و جدایی از معشوق بار سنگینی بر دوش او گذاشته است. شاعر از درد جدایی رنج می‌برد و به دنبال تسکین از طریق شراب و فراموشی دردهایش است. در نهایت، به زیبایی‌های چشمان معشوقی اشاره می‌کند که در غم عشق، همچون گوهری درخشان است.