شمارهٔ ۱۲۹

قافیه: ید۱۰ بیت

چون سرانگشت آن نگارین دیدعقل انگشت خویشتن بگزید

باد بویش به بوستان آوردغنچه بر خویشتن پیرهن بدرید

هر شبی در هوای لعل لبشما و چشم و سرشک مروارید

عاشقان جان نثار او کردندزلف هندوش یک به یک برچید

عالمی در غم لبش مردندهیچ کس طعم آن شکر نچشید

هر کس از وی حکایتی کردندکس به کنه کمال او نرسید

هر دلی کز کمند عشق بجَستتار زلفش به دام عشق کشید

هر که در قید عشق شد محبوستا قیامت ز بند او نرهید

همچو من فتنه گشت بر رخ اوهر که آن شیوه و شمایل دید

جانش از درد رسته شد چو جلالهر که این درد را به جان بخرید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر با توصیف زیبایی‌های معشوق و تاثیر او بر دل عاشقان، به ضعف عقل و وهم عاشقانه اشاره می‌کند. او از بویی که معشوق به باغ می‌آورد و تاثیر آن بر غنچه‌ها می‌گوید. همچنین، درباره عشق و احساسات شدید عاشقان صحبت می‌کند که در حسرت و غم زیبایی معشوق جان می‌سپارند. هیچ‌کس نمی‌تواند به کمال او دست یابد و هر کس که در دام عشق او گرفتار شود، تا ابد از این بند رهایی نخواهد یافت. شاعر همچنین به تجربیات خود و دردهایی که به خاطر عشق کشیده است، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که زیبایی معشوق باعث فتنه و دل‌باختگی او شده است.