شمارهٔ ۱۲۶

قافیه: انبراید۷ بیت

گر از لعل تو کام جان برآیدبر ما کار جان آسان برآید

عذار تو گلی بالات سروی ستکه گرد باغ ناگاهان برآید

ز خجلت گل ز بستان برنیایدولیکن سرو از بستان برآید

بیا تدبیر آب چشم من کنوگرنه در جهان طوفان برآید

شبی خواهم که پنهان پیشم آییولی خورشید کی پنهان برآید

لبت جانست و خطّت مور ما رانمی باید که مور از جان برآید

جلال! اوصاف لعل او فرو خوانکه شور از مجلس مستان برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چطور عشق او می‌تواند زندگی را آسان‌تر کند. او تشبیهی از گل و سرو به کار می‌برد و می‌گوید که جمال معشوق نیازی به تلاش ندارد، زیرا خود به طرف باغ می‌آید. شاعر از معشوق می‌خواهد که به وضعیت نگران‌کننده‌اش کمک کند و اگر این کار را نکند، جهان به هم خواهد ریخت. او آرزو دارد که شبانی با معشوقش پنهانی بگذراند، ولی می‌داند که خورشید هرگز نمی‌تواند پنهان بماند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌هایش را نشان دهد تا نشاط و شادی در جمع دوستان به وجود آید.