شمارهٔ ۱۲۳
تیری کز آن دو غمزهی پرفن برون جهدتنها نه از دلم که ز آهن برون جهد
هر ساعتی به موج دگرگون در اوفتماز سیل دیده ام که ز دامن برون جهد
زین سان که در شکنجهی هجران در اوفتمبیم است جان خسته که از تن برون جهد
هر صبح و شام کلّه ببندد بر آسماناین دود آه من که ز روزن برون جهد
گفتم حدیثی از دهن خویشتن بگویگفت این سخن کی از دهن من برون جهد
صبح است و مهر دم زده زین صحن دودناکمانند شعلهای که ز گلخن برون جهد
جان پرورد نسیم که از زلف او وزدچون باد صبحدم که ز گلشن برون جهد
ساقی بگو به بلبل تا برکشد نواباشد که زاغ غم ز نشیمن برون جهد
زان سان گداخته ست ز هجران او جلالکز لاغری ز چشمهی سوزن برون جهد