شمارهٔ ۱۱۹
دل از بند زلفت رها کی شودز یار قدیمی جدا کی شود
نگویی که از لعل سیراب تومراد دل ما روا کی شود
ولی مرهم لعل خود کام توبه کام دل ریش ما کی شود
نمی دانم این جان پُر درد خویشکه با خرّمی آشنا کی شود
بدین عمرِ کم کی توان یافت وصلکه وصل رخش کم بها کی شود
نمی شد دل از بند زلفش رهاکنون دل نهادیم تا کی شود
خدنگ قضا هم خطا می شودولی ناوک او خطا کی شود
نمی دانم این رند مدهوش مستبه کام دل پارسا کی شود
کجا همدم یار گردی جلالکه شه همنشین گدا کی شود