شمارهٔ ۱۰۷

قافیه: ند۷ بیت

ای زده در مشک ناب صد گره و بندحقّه یاقوت کرده پر شکر و قند

خسته تن عاشقان به غمزه خون ریزبرده دل دوستان به لعل شکرخند

شوق تو صد فتنه در نهاد من انداختعشق تو صد شور در وجود من افکند

بر تن من محنت فراق تو تا کی؟در دل من سوز اشتیاق تو تا چند

نیست تنم را ره گریز ازین دامنیست دلم را ره خلاص ازین بند

پند دهی کز بلای عشق بپرهیزمردم دلداده را چه سود کند پند

جور تو پیش جلال مهر نمایدما بپسندیم از تو لیک تو مپسند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و درد ناشی از فراق می‌پردازد. او یکی از معشوقه‌ها را به زیبایی‌های گوناگون و جذابیت‌هایش تشبیه می‌کند و می‌گوید که شوق و عشق او در وجودش فتنه و شور ایجاد کرده است. شاعر از محنت و غم جدایی رنج می‌برد و در عین حال می‌داند که هیچ فرار و نجاتی از این عشق نمی‌تواند وجود داشته باشد. او به نصیحت‌هایی که درباره پرهیز از عشق می‌شود، بی‌توجه است و می‌گوید که چنین نصایحی برای عاشقانی مثل او مفید نیست. در نهایت، عشق او را به تباهی می‌کشد، اما با وجود این، زیبایی و جذابیت معشوق را دوست دارد.