شمارهٔ ۱۰۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اند۱۰ بیت

اگر نسیم صبا زلف او برافشاندهزار جان مقیّد ز بند برهاند

منش ببینم و از دور رخ نهم بر خاکمرا ببیند و از دور رخ بگرداند

قد خمیده خود را همی کنم سجدهاز آن جهت که به ابروی دوست می ماند

اگر مراد تو جان است کار جان سهل استچه حاجت است که چشمت به زور بستاند

ز زلف خویش نسیمی فرست عاشق راکه بی حدیث به بوی تو جان برافشاند

بساز چاره بیچارگان خود امروزکه کار وعده فردا کسی نمی داند

خیال لعل تو در دل نهفته نتوان داشتکه آبگینه کجا رنگ می بپوشاند

ز روی دوست صبوری نمی توانم کردچرا که تشنه صبوری ز آب نتواند

کنون که کار من خسته از دوا بگذشتبگو طبیب مرا تا قدم نرنجاند

جلال اگر نفسی پیش بخت بنشیندبسی گناه که بر بخت خویش بنشاند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شیوه‌ای عاشقانه و عاطفی از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید. او حس می‌کند که نسیم صبا می‌تواند زلف معشوق را برافشاند و جان‌های بسیاری را از بند رهایی بخشد. شاعر خود را در دوری از معشوق ضعیف می‌بیند و حاضر است تا به خاطر زیبایی‌اش سجده کند. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر عشق واقعی باشد، نیازی به زور و اجبار نیست. همچنین، شاعر از بی‌تابی و تشنگی خود می‌گوید و از خدا می‌خواهد که به عشق او توجه کند، چون هیچ‌کس از آینده خبر ندارد و انتظار ندارد که فرصتی برای عشق بی‌نظیرش در آینده وجود داشته باشد. در نهایت، او از درد و رنج خود در دوری معشوق می‌نالد و از طبیب می‌خواهد تا دردی که از عشقش بر او آمده است را درمان کند.