شمارهٔ ۱۰۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انخواهمفشاند۷ بیت

باز در سودای او امروز جان خواهم فشاندآستین شوق بر هر دو جهان خواهم فشاند

گر بگیرد دست من در پاش سر خواهم فکندور بخواهد جان من بر وی روان خواهم فشاند

مهر رویش را دفین در کان دل خواهم نهادتخم عشقش در خراب آباد جان خواهم فشاند

هست چیزی در خور رویش که آن را نام نیستچشم بد را جان سپندآسا بر آن خواهم فشاند

تا برآید نام ما از عاشقی در هر زمیندانه های اشک خود بر هر کران خواهم فشاند

ز آتش هجران چو بر یاد آید امّید وصالبس که آب دیده در این خاکدان خواهم فشاند

صبحدم همچون جلال از تاب مهر روی اوآتش آه از زمین بر آسمان خواهم فشاند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او آماده‌است برای عشقش جان خود را فدای او کند و همه احساساتش را با اشک و آه ابراز کند. شاعر به بیان احساسات عمیق و تنهایی ناشی از جدایی می‌پردازد و می‌گوید که عشقش را در دل نگه‌داشته و می‌خواهد نام عاشقی خود را در عالم جاودانه کند. او به یاد معشوق، اشک‌هایش را بر زمین می‌پاشد و از آتش عشق و امید وصال صحبت می‌کند. در نهایت، با تصاویری زیبا، عشقش را وصف می‌کند و ارتباط عمیق خود را با معشوق بیان می‌کند.