شمارهٔ ۹۹۶
مرا در دل همی آمد که با عشقت نیامیزمز دست جور تو جانا به صد فرسنگ بگریزم
ولی خیل خیال تو دو اسبه تاختن گیردکجا باشد مرا یارا که با هجر تو بستیزم
اگر خفتم من خاکی به خاک عشق در کویتبدان شرطی بخفتم من که با عشق تو برخیزم
به روز حشر بی عشقت ز خاکم گر برانگیزندبه جان تو که صد فتنه چو چشم تو برانگیزم
چو نقد خاطرم جانا به خاک کوی تو گم شدبگو خاک سر هر کو چرا بیهوده میبیزم
چو خاک کوی تو آبم ببرد و داد بر بادمنشانی تا به کی آخر میان آتش تیزم
اگر در دست ما باشد ز عمرم جرعهای باقیبه روز دولت وصلت به خاک درگهت ریزم
اگر در آتش رخسارت ای جان، جان من سوزداشارت کن به چشم خود که تا در زلفت آویزم
جهانی هست سرگردان ز دست هجر بی پایانبگو تا کی ز هجرانت ز دیده خون دل ریزم