شمارهٔ ۹۷۲

قافیه: ردندارم۷ بیت

در عشق تو جز رنگ رخ زرد ندارمجز آه جگرسوز و دم سرد ندارم

درد غم هجران تو بر جان جهانستبخشای که من طاقت این درد ندارم

بنواز به وصلم شبکی ای بت مهرویزین بیش غم هجر تو درخورد ندارم

چشم تو بدزدید دل از دستم و خون کردمن چارهٔ این درد جهان گرد ندارم

بر دامنش ار هست غباری ز وجودمباری به دل از رهگذرش گرد ندارم

چون سوسن اگر جمله زبانم به ثنایتدانی که جز این هیچ دگر درد ندارم

در باغ جهان گر نه رخ و قد تو باشدمن میل به سرو چمن و ورد ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و درد و غم هجران معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که از عشق تنها رنگ رخ سپید و زرد معشوق را دارد و جز آه و غم چیزی برایش باقی نمانده است. درد فراق محبوبش به حدی است که او نمی‌تواند آن را تحمل کند و از معشوق می‌خواهد که به او وصال عطا کند. چشمان معشوق دل او را دزدیده و او دستش از چاره‌جویی برای کاهش این درد کوتاه است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگرچه در وجود او غباری از غم وجود دارد، اما هیچ چیز جز یاد معشوق را در دل ندارد. در نهایت، او می‌گوید که در باغ دنیا بدون وجود معشوق هیچ لذتی نمی‌برد و نه به زیبایی گل و نه به سرو چمن تمایل دارد.