شمارهٔ ۹۷۱
بیا کز درد دوری بی قرارمبه هجران بیش از این طاقت ندارم
نپرسی حال زار من که چونیکه عمری بی رخت چون میگذارم
بتا دانم که تو طاقت نیارییقین گر بشنوی زاری نزارم
غذای جان بجز خون جگر نیستبجز غم نیست باری غمگسارم
چنان از باده هجر تو مستمکه از سر کی رود بیرون خمارم
مسلمانان چه چاره چون نگیردبه وصل خویشتن دستی نگارم