شمارهٔ ۹۶۷
مهر رویش میان جان دارمراز او تا به کی نهان دارم
در فراق رخ تو از دیدهچند خون جگر روان دارم
خود نگویی که از جفا تا کیبر سر کوی تو فغان دارم
گرچه کردی کناره از سر مادل و جان با تو در میان دارم
نکنم ترک عشقت ای دلبردر تن خسته تا روان دارم
خالی از ذکر تو نخواهم شدای دلارام تا زبان دارم
تا به کی جور میکنی بر مناین همه طاقت و توان دارم
بی رخ همچو ماه و خورشیدتبس ملامت که در جهان دارم
بیش از اینم به تیغ هجر مکشکه به لطفت نه این گمام دارم