شمارهٔ ۹۶۸
چه دهم شرح که از غصّه چه بر جان دارمیا چه اندوه دل از فرقت جانان دارم
چون مرا نیست ز هجر تو خلاصی پیداچند حال دل خود را ز تو پنهان دارم
خبرت نیست ز احوال من شوریدهکه دل از غصّه هجر تو پریشان دارم
گرنه از شربت وصل تو امیدی باشدمن دلخسته کجا طاقت هجران دارم
نکند درد مرا سود مداوای طبیبچون من از نوش لب لعل تو درمان دارم
من چو در بادیهٔ عشق تو ای کعبهٔ جانپا نهادم چه غم از خار مغیلان دارم
منم آن بلبل شوریده که در باغ رختبا گل وصل فراغی ز گلستان دارم
راستی بر قد شمشاد حرامست نظرمن که چون قامت تو سرو خرامان دارم
جز هوای دهنت هیچ ندارم به جهانچون سکندر هوس چشمه حیوان دارم