شمارهٔ ۹۶۳
نگاری چابک و دلبند دارمدل و جان در غمش در بند دارم
به امّید وصال آن گل اندامدل بیچاره را خرسند دارم
دو دیده بر سر راه وصالتبگو ای نور دیده چند دارم
ز رخسار و لب عاشق فریبتبه درد دل دوا گل قند دارم
به رخسار چو آتش چشم بد رادل و جان و جهان اسفند دارم
به مرغ دل بگفتم رو هوا گیربگفت از زلف او پابند دارم
دلم پرخون هجرانست باریجفا بر جان از آن دلبند دارم