شمارهٔ ۹۴۹

قافیه: ودم۸ بیت

خیالش دوش ناگه درربودمبهشت روی آن مهوش نمودم

نبودی باورم اوصاف حسنشز هر سو گفت و گویی می‌شنودم

که تا دیدم به چشم خویش رویشمگر بخت و سعادت یار بودم

ببستم دل به زنّار دو زلفشبسی خون دل از دیده گشودم

به تاب زلف شبرنگش ببستمبه افسون دو چشمانش گشودم

طلب کارم که یابم آب حیوانچو جان آمد به لب آنگه چه سودم

نچیده میوه‌ای از شاخ وصلشبسی سر بر در هجرانش سودم

چو یاری نیست از بختم چه تدبیرکه وصلش یک شبی روزی نبودم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از شیفتگی و شگفتی‌اش به زیبایی معشوقش صحبت می‌کند. او به یاد می‌آورد که چگونه برای اولین بار چهره او را دیده و تحت تأثیر قرار گرفته است. با وجود تمامی توصیفاتی که از زیبایی‌اش شنیده بود، تا زمانی که خود او را ندیده بود، نتوانسته بود باور کند که چقدر زیباست. شاعر دلبسته زلف‌ها و چشمان او می‌شود و در تلاش است تا به وصالش برسد. اما به ناچار از فراق او رنج می‌برد و در صورتی که بخت یاری نکند، به وصال نخواهد رسید. او حسرت می‌خورد که نتوانسته میوه‌ای از این عشق بچیند و در حسرت وصل او به سر می‌برد.