شمارهٔ ۹۲۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: یدهام۷ بیت

ای خوشا وقت دل شوریده‌امحال دل چون زلف دلبر دیده‌ام

تا دلم در شَست زلفش خانه ساختمن بسی درد از رخش برچیده‌ام

من به یاد آن قد و بالای توسرو نازا بس زمین بوسیده‌ام

گرچه کردی راز ما را آشکارمن به جان اسرار تو پوشیده‌ام

بی وفا یارا بسی کز دست توجرعهٔ جور و جفا نوشیده‌ام

نور چشمم صبر فرمایی مراصبر چون باشد ز نور دیده‌ام

من به امید وصالش در جهانبی سر و سامان بسی گردیده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و درد دل خود صحبت می‌کند. او به یاد محبوبش، نه تنها احساسات عمیق خود را ابراز می‌کند بلکه از مشکلاتی که به خاطر این عشق کشیده، می‌گوید. او به زلف‌های محبوبش اشاره کرده و از دردهایی که از چهره‌اش گرفته، سخن می‌گوید. همچنین، به رغم اینکه رازهای عشقشان فاش شده، او هنوز به نگهداری آن اسرار متعهد است. شاعر به وفای محبوب اشاره کرده و از رنج‌هایی که به خاطر او تحمل کرده، یاد می‌کند. در نهایت، با اشاره به امیدش برای وصال، نشان می‌دهد که عشقش او را بدون هدف و بی‌سر و سامان کرده است.