شمارهٔ ۹۱۵

قافیه: شکردهام۷ بیت

جان فدای راه عشقش کرده‌امدل چو زلف او مشوّش کرده‌ام

آرزو دارم که گیرم در برشراستی اندیشه خوش کرده‌ام

من به بوی زلف عنبربار اواز نسیم صبحدم غش کرده‌ام

من بدان کیشم که قربانش شومتا نپنداری که ترکش کرده‌ام

در تمنّای تو ای آب حیاتاین دل سوزان بر آتش کرده‌ام

من جهانی را به یاد لعل دوستاز شراب عشق سرخوش کرده‌ام

کوی عشق او مبارک منزلیستزان سبب آنجا فروکش کرده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات، از عشق و فدای خود برای محبوب سخن می‌گوید. او دلش آشوب و در آرزوی در آغوش گرفتن محبوب است و به خاطر او به تلاطم افتاده است. بوی زلف او او را مجذوب کرده و برایش ادعا می‌کند که آماده است جانش را فدای او کند. شاعر ابراز می‌کند که این عشق و یاد محبوب، دلش را به آتش کشیده و او با یاد لعل دوست، جهان را خوشحال کرده است. در نهایت، او به کوی عشق اشاره می‌کند که برایش مانند سرزمین مقدسی است و به خاطر آنجا به آرامش رسیده است.