شمارهٔ ۸۹۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ویگل۴ بیت

ای برده آتش رخ تو آب و رنگ گلبا روی تو چرا بودم راه سوی گل

با نکهت دو زلف تو عنبر چه می‌کنمبا روی تو کجا برم ای دوست بوی گل

زان رو که نیست در گل خوش بو وفا بسیعیبی بوَد عظیم چنین است خوی گل

کی گل برآورد چو لبت غنچه‌ای دگرآب حیات اگر رود ای جان به جوی گل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر به توصیف چهره محبوبش می‌پردازد که همچون گلی زیباست و می‌گوید که با وجود زیبایی او، نمی‌داند چگونه به سمت گل‌ها برود. او با ناز و طراوت زلف معشوقش، به عطر و بوی خوش گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید چنین زیبایی وفاداری ندارد. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر زبانی شیرین‌تر از لبان معشوقش وجود داشته باشد، برایش عیبی نیست. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که عشق و زیبایی اگرچه به سمت گل‌ها می‌روند، نباید فراموش کرد که معشوقش خود به نوعی جوهر حیات است.