شمارهٔ ۸۸

قافیه: است۹ بیت

بر منت ای دل و دین این همه بیداد چراستو این همه جور و جفا راست بگو تا ز چه خاست

دل من خواست که تا شرح غمت عرضه دهدچه کنم با که بگویم مگر این کار صباست

تا کند حال دلم عرضه بدان سنگین دلسخنی گوید چون قامت و بالای تو راست

راست پرسی ز من خسته روان در بستانمثل آن قامت زیباش دگر سرو نخاست

چون مه چاردهم روی تو را دید ز غمشرمش آمد ز رخ خوب تو زان روی بکاست

نسبت روی تو با ماه فلک می‌کردمچون بدیدم به حقیقت ز کجا تا به کجاست

شب روی بی سر و پایی به جهان سرگشتهنسبتش با تو نشاید که کنند این نه رواست

خواب در دیدهٔ بی خواب نیاید ما راتا ز دیدار تو ای دوست به ناکام جداست

دل ببردی و نکردی به وفا میل چراای بسا پیرهن جان که ز هجر تو قباست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق خود متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او اعتراض می‌کند که چرا دل و دینش باید این همه بیداد و جور را تحمل کنند. دل او می‌خواهد غم را بیان کند اما نمی‌داند با چه کسی درد دل کند. شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ موجودی به پای او نمی‌رسد. همچنین، او به مقایسه زیبایی معشوق با ماه و ستارگان می‌پردازد و از غم از دستش می‌نالد. همچنین اشاره می‌کند که خواب از چشمانش گریخته و به خاطر دوری از معشوقش، دلش به شدت آزرده است و حسرت بی‌وفایی او را دارد.