شمارهٔ ۸۶۶
به جان رسید دل من ز گردش افلاکشدهست جامه صبرم ز دست هجران چاک
ز نوشداروی وصلم به جان رسان ور نیچو جان رسید به لب، حاصلم چه از تریاک
اگرچه ترک من خسته دل نگار بگفتبه ترک دوست نگویم به جان او حاشاک
اگر کنم گذری بر دلش عجب نبودچرا که در دل دریا گذر کند خاشاک
زلال وصل تواَم در دهان جان باشدهزار سال چو خفتم هنوز در دل خاک
اگر به وعده وصلت امید خواهد بودمرا ز طعنه بدگوی و از رقیب چه باک
شکار تیغ فراقت مگر منم به جهانچو کُشتیام به جفا هم ببند بر فتراک