شمارهٔ ۸۶۰

قافیه: اق۹ بیت

ما را ز حد برفت ز درد تو اشتیاقتا کی کشیم زهر فراق تو در مذاق

رحمی به حال زار من مستمند کنزان رو که نیستم پس ازین طاقت فراق

آن طاق و جفت من که ببازید عشق توبا درد عشق جفت شدیم وز صبر طاق

جان می‌دهیم بر سر کویش ز گفت و گوییک شب وصال دوست مگر افتد اتّفاق

در آرزوی روی تو و لعل دلکشتدر نار محرقست تن و دل در احتراق

از نور شمع طلعت تو مهر در کسوفوز تاب آفتاب رخت ماه در محاق

صبح از فروغ نور جمال تو مشتقستشب را ز شام ظلمت زلف تو اشتقاق

گر خاکبوس خاک درت ممکنم شودبالای هفت منظر گردون زنم رواق

تا کی کشیم جان و جهان از میان جانبار جفا و جور تو و درد اشتیاق