شمارهٔ ۸۴۳

قافیه: یش۷ بیت

نگارینا مکن بر من ستم بیشمزن زین بیش تو بر ریش من نیش

ز وصلم کام دل می‌ده خدا رامجو زین بیشتر کام بداندیش

تو خویشی بیش ازین ما را میازارکه فرقی باشد از بیگانه تا خویش

به ترکش چون توان کز تیر مژگانشاگر قربان شوم بهتر درین کیش

مرا داغ فراقت هست بر جاننمک واجب نباشد بر سر ریش

چه گویم مدّعی بد سرانجامچه با من در میان بودش ازین پیش

تو سلطان جهانداری خدا رامشو غافل دمی از حال درویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود می‌گوید که بیشتر از این بر او ظلم نکند و از درد جدایی‌اش شکایت دارد. او بیان می‌کند که در عشق به محبوبش، خداوند به او آرامش داده و نمی‌خواهد که وضعیت بدتر شود. شاعر از محبوب می‌خواهد که او را بیشتر آزار ندهد و تأکید می‌کند که این رفتار می‌تواند فرقی میان انسان‌های نزدیک و بیگانه ایجاد کند. همچنین او از تیر مژگانی که در دلش می‌زند، به قربانی شدن راضی است. در نهایت، شاعر درد دوری را به نمک نافرمانی تشبیه کرده و از محبوب می‌خواهد که نسبت به حال او به عنوان درویش بی‌خبر نماند.