شمارهٔ ۸۴۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: یش۷ بیت

تو جوری می‌کنی بر من ز حد بیشمکن زین بیش و از آهم بیندیش

مرا ریشست دل از جور ایامتو هم بر ریش من جانا مزن نیش

نمک از لب مزن بر ریش جانمنمک مشکل توان زد بر سر ریش

بیا ای عید روی ماهرویانکه تا قربان شوم هر دم درین کیش

جفا تا کی برم در درد عشقتمن بیچاره از بیگانه و خویش

تو سلطانی و من درویش مسکینز بهر حق نظر می‌کن به درویش

به دل گفتم برو گر بینیش رویفدا کن در جهان جان و میندیش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند. او به معشوق می‌گوید که هرچه بیشتر او را عذاب دهد، تحملش سخت‌تر می‌شود. شاعر از مشکلات و مشکلات روزگارش گلایه دارد و از معشوق می‌خواهد که به او رحم کند و به جای تیر زدن به دلش، ناز و محبت کند. او همچنین به وضعیت خود به عنوان یک درویش مسکین اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به او توجهی کند. در پایان، شاعر با اشاره به عشق عمیقش، آمادگی خود را برای فدا کردن جانش برای معشوق اعلام می‌کند.