شمارهٔ ۸۴۱
گر به جانی میفروشد وصل خویشمن ندارم نیم جانی نیز بیش
گر قبولش میکند قربان کنممن دریغ از وی ندارم جان خویش
مرهمی نه بر دل مسکین منکز غم هجران دلی داریم ریش
چون دلم ریشست در هجران توبر سر ریشم مزن زنهار نیش
دل چو میدارم به عشقت دلبراآیت هجران تو خواندم ز پیش
من ندارم خویش و گر باشد یقینرحمت بیگانه به باشد ز خویش
کیشم آن باشد که قربانش شومبرنگردد تا جهان باشد ز کیش