شمارهٔ ۸۳۸

قافیه: ایش۹ بیت

گر شبی سوی من خسته دل افتد رایشچه تفاوت کند از رای جهان آرایش

گر عنانی ز عنایت سوی ما گرداندجان فشانیم به جای سر و زر در پایش

گر خرامد قد چون سرو روانت در باغهیچ شک نیست که در دیدهٔ ما شد جایش

آنکه شب تا به سحر در غم تو بخروشدفارغی ای صنم از دیدهٔ خون پالایش

فارغ از جنّت فردوس بود خاطر اوکه شبی بر سر کوی تو بود مأوایش

خلق گویند برو ترک غمش گو چه کنمنیست در زیر کبودی فلک همتایش

آنکه روزی ز سر زلف تو بویی بشنیدنبود در دو جهان با دگری پروایش

دل خلقی به جهان خون شده از قامت اواین بلا بین که دلم می‌کشد از بالایش

گفتمش خاک رهم ز آتش دل آبم دهگفت وصلم همه بادست تو می‌پیمایش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عاشقانه و دل‌باختگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر شبانه‌ای از عشق و دل‌تنگی به سوی او بیفتد، فرقی نمی‌کند که جهان چه آرایشی دارد. او همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر زیبایی او چون سرو در باغ راه برود، قطعاً در دل او جایی دارد. شاعر از حال و روز عاشقانی می‌گوید که به یاد معشوق شب و روز در غم به سر می‌برند و همچنین به گفتۀ دیگران اشاره می‌کند که او باید از عشقش دست بکشد. اما او بر این عقیده است که دلش نمی‌تواند بی‌عشق او زندگی کند و هرچه می‌کند، عشقش همچنان با او همراه است. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که برای تسکین آتش دلش به او توجه کند و معشوق در پاسخ می‌گوید که تمام وصال به دست اوست.