شمارهٔ ۸۳۷

قافیه: وش۷ بیت

به خوابش دیده‌ام زلف تو را دوششدم زان بو بدین سان مست و مدهوش

چه باشد از در من گر درآییکه بر راه تو دارم چشم و هم گوش

نیم از یاد تو خالی زمانیچرا کردی به یکبارم فراموش

من امشب با فراقت چون بسازمچو یاد آرم زمانی از شب دوش

جهان زنهار چون اهل دلی توز دست جور هر نااهل مخروش

نگارم فارغست از ما نگوییتو چون دیگی به غم تا کی کنی جوش

مپوشان رخ ز چشمم ای پری زادنشاید کرد آتش زیر سرپوش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از زیبایی و حضور محبوبش صحبت می‌کند. او در خواب زلف محبوب را دیده و به خاطر آن دچار مستی و سرمستی شده است. او از محبوبش می‌خواهد که اگر به درون قلبش بیاید، چگونه خواهد بود، زیرا او همیشه چشم و گوش به راه او دارد. شاعر از یاد محبوبش در طول روز شکایت می‌کند و از درد فراق شب‌ها رنج می‌برد. همچنین، او به محبوبش می‌گوید که دیگران نمی‌توانند احساس او را درک کنند و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را از او پنهان نکند، زیرا عشق و اشتیاق او همچون آتش زیر سرپوش است.