شمارهٔ ۸۳۶

قافیه: وش۷ بیت

گرم بوسی دهی از لعل پُر نوشغلامی گردم از جان حلقه در گوش

که را باشد چنان چشم و لب و خدکه را آن عارض و زلف و بناگوش

که دیده همچو تو ماهی کله دارکه دیده همچو تو سروی قباپوش

مده خارم خدا را از گل وصلمزن نیشم خدا را از لب نوش

چو دیگ از آتش عشقت شب و روزبه یاد تو فرو ننشینم از جوش

ز سر بگذشت اشکم از فراقتچه دانی سرگذشت ما شب دوش

چرا بار غمم بر دل نهادیچرا کردی تو عهدم را فراموش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در اشعار عاشقانه به توصیف زیبایی معشوقه و احساسات شدید عاشق می‌پردازد. شاعر از عشق و شوق خود سخن می‌گوید و از زیبایی‌های چهره و جسم معشوق خود، مانند چشم‌ها و لب‌ها، یاد می‌کند. او به شدت تحت تأثیر عشق و جذابیت معشوق قرار دارد و ابراز می‌کند که عشق او همچون آتش او را می‌سوزاند. شاعر همچنین از درد و غم فراق و نداشتن معشوق صحبت می‌کند و به یادآوری عهدی که بین آن‌ها بوده، دل‌تنگی و ناامیدی خود را نشان می‌دهد. به‌طور کلی، این شعر احساسی سرشار از عشق و هیجان را منتقل می‌کند.