شمارهٔ ۸۳۲
بیا تا در برت گیرم چو جان خوشدهم در پای تو جانا روان خوش
به چوگان دو زلفم زن که چون گویدَوَم در پای اسبت سر دوان خوش
بیا در گلستان تا گوشه گیریمکه باشد موسم گل بوستان خوش
به سوی ما خرام ای جان که دانمبود در پای سرو آب روان خوش
به بانگ بلبل و قمری سحرگاهنگارا هست طرف گلستان خوش
نوای چنگ و عود و ناله ناینباشد هیچ بی آن دلستان خوش
اگر باشد وصال دوست باریکه باشد آن همه با دوستان خوش
فرو ریزد ز درد روز هجرانز دیده اشک من چون ناودان خوش
جهان در وقت گل خوش گشت لیکنمبادا بی تو کس را در جهان خوش