شمارهٔ ۸۲۷

قافیه: نش۷ بیت

صبحدم آورد بویی سویم از پیراهنشراست گویم آب حیوان می‌چکد از دامنش

خون ما در گردنش بود آن نگار و بس نبودطرفه اینست آن که جان گشته‌ست طوق گردنش

روی چون ماه تو را محتاج آرایش نبودسنبل تر را چرا آورده‌ای پیرامنش

زآتشی کز جان ما خیزد ز دست جور اونرم هرگز می‌نگردد آن دل چون آهنش

دیدهٔ یعقوبِ نابینا شود بینا دگرگر نسیم لطفش آرد بویی از پیراهنش

آنچنان رویی و مویی کس ندارد در جهانای دریغا گر بُدی باری عنایت با منش

گرچه جوجو داد بر باد جفا خاک مراماه و خورشید فلک شد خوشه چین خرمنش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید. او به پیراهن محبوب اشاره می‌کند که بوی خوشی دارد و به طرز عجیبی به زندگی و جان او وابسته است. شاعر از تحریکات عشق و دلتنگی‌هایش می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که چهره محبوب به قدری زیباست که به هیچ آرایشی احتیاج ندارد. همچنین، او به شدت تحت تأثیر رفتار محبوبش قرار دارد و عشق را مانند آتش می‌داند که در دلش شعله‌ور است. در نهایت، شاعر به حسرت و آرزوهایش برای داشتن سعادت و محبت محبوب اشاره می‌کند و از دشواری‌های عشق سخن می‌گوید.