شمارهٔ ۸۱۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ندش۷ بیت

نگار مهوش ما را که نیست مانندشچه بودی ار برسیدی به عهد پیوندش

هوای خاطر ما چون هوای کویش کردز جان شد او به کمند دو زلف پابندش

به ریش سینه ز دلدار مرهمی جستمنداد مرهم و بر سر نمک پراکندش

چو دیده دید دو رخسارهٔ جهان آراشبه یک نظر دل مسکین بر آتش افکندش

تفاوتی نکند با همه بلا دل مناگر کنی تو شبی از وصال خرسندش

به قید زلف تو افتاد باز مرغ دلمکجا خلاص توان دادن از چنان بندش

دلی که از بر ما رفت و گشت شیداییبگو که سود ندارد نصیحت و پندش

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به وصف زیبایی نگار مهوش و عشق شیدای شاعر به او پرداخته است. شاعر به یادآوری عدم وجود کسی همچون او می‌پردازد و حسرت می‌خورد که اگر به وصال او می‌رسید، چه احساسی داشت. او از درد و رنجی که بر دلش می‌گذرد صحبت می‌کند و به تسخیر شدن دلش به وسیلهٔ چهرهٔ زیبای معشوق اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که دلش همواره به زلف‌های او بسته است و حتی نصیحت و پند هم نمی‌تواند کمکی به او کند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دلش در چنگ عشق، به شیدایی رسیده و هیچ راهی برای رهایی از این عشق ندارد.