شمارهٔ ۸۱۱

قافیه: اش۹ بیت

اگر به خلق نماید رخ جهان آراشهزار جان گرامی کنند اندر پاش

به رغم دشمن بیهوده گوی رخ بنمایکه آفتاب نخواهد دو دیدهٔ خفّاش

ببرد هوش ز من آن دو نرگس جادوبریخت خون دل من به غمزه جمّاش

که کرد سنبل تر را به روی گل پُر چینکه دید غنچهٔ سیراب و لعل گوهرپاش

چو گل بدید رخش در عرق نشست ز شرمچو سرو دید قدش درد چید از آن بالاش

چو قد دوست نروید به بوستان سرویچو روی او نکشد صورتی دگر نقّاش

به بوی دوست خرابم چه چشم او مستماز آن سبب شده‌ام لاابالی و قلّاش

بگوی مطرب خوش گو، بیار ساقی میکه ترک زهد بگفتم چو مردم اوباش

به غصّه خوردن ما هیچ برنیاید کارغم جهان مخور ای دل زمانکی خوش باش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی معشوق و تأثیر آن بر عاشق است. شاعر می‌گوید اگر معشوق دوباره زیبایی خود را نشان دهد، هزاران جان به پای او خواهند افتاد. او از زیبایی‌های معشوق و اثرات آن بر خود سخن می‌گوید، به طوری که چشمانش مجذوب نرگس و گل‌های دیگر می‌شود و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق است و احساس می‌کند که هیچ زیبایی دیگری قابل مقایسه نیست. او در نهایت به زندگی شاد و آزادانه دعوت می‌کند و از غصه‌ها دوری می‌جوید، به این معنا که زمان را با شادی بگذراند.