شمارهٔ ۸۰۵

قافیه: اربترس۷ بیت

دلبرا ترک جفا کن ز من زار بترسزینهار از تف آه من غمخوار بترس

دلم از خار جفایت بخراشید مکنمرهمی نه به دل از سینه افگار بترس

دیده برهم نتوانم زدن از خون جگررحمتی کن به من از دیدهٔ خونبار بترس

تو به خواب خوش و من در غم تو بیدارمبه غم فرقتت از دیدهٔ بیدار بترس

آهم از چرخ فلک در غمت ای دوست گذشتمگذر از راه وفاداری و زنهار بترس

زآنکه آه دل این خسته جهانگیر شده‌ستترسم آهی بزنم ای بت عیار بترس

آتشی بر دلم از لعل لبانت زده‌ایآه وصلی بزنم بر دل و از نار بترس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود خواهش می‌کند که نسبت به او از بی‌وفایی و جفای بیشتر پرهیز کند. او از درد و غم عشق سخن می‌گوید و به معشوق هشدار می‌دهد که از آه و ناله‌های او پرهیز کند، زیرا این آلام می‌تواند به شدت خطرناک باشند. شاعر به شدت درگیر احساسات خود است و از دل‌شکستگی و دلتنگی ناشی از جدایی می‌گوید، در حالی که معشوق در آرامش و خواب است. او همچنین نگران عواقب ناشی از درد خود و تأثیر آن بر معشوق است. در نهایت، شاعر از آتش عشق و تأثیر لب‌های معشوق بر دلش سخن می‌گوید و از ترس دلسرد شدن در عشق هشدار می‌دهد.