شمارهٔ ۷۸۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: از۹ بیت

صبا مرا به جهان نیست جز تو محرم رازمرا به روی نگارین خویش هست نیاز

چو حال زار من خسته دل تو می‌دانیکه جان رسید مرا بر لب از فراقش باز

به گوش او نرسیده حکایت دردمکه مونس دل ما بود یار بنده نواز

مگر ز روی ترحّم نظر کند بر مادرآید از در بختم شبی چو سروی ناز

ز دست طعنهٔ دشمن به جان رسید دلمکه همچو شمع زبانش بُریده باد به گاز

شدم ز شدّت هجر رخ تو بیچارهز لطف چارهٔ کار من غریب بساز

هوای کوی غمت بس بلند افتاده‌ستکبوتریست دلم چون کند درو پرواز

رخم نمود به اسب جفا بزد فرزیندرین میانه ببین مات می‌شود سرباز

اگرچه می‌رسدت ناز ای سهی سرومدگر به بخت جهان ناز کرده‌ای آغاز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد فراق است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که تنها راز او را می‌داند و از نیاز به دیدارش سخن می‌گوید. او از حال زار و رنج دلخوری خود که ناشی از دوری معشوق است، می‌گوید و احساس می‌کند جانش به لب رسیده. شاعر حسرت می‌خورد که درد و رنجش به گوش معشوق نرسیده و دلش به خاطر تمسخر دشمنان به شدت شکسته است. در پایان، او از آرزوی دیدار معشوق و تمنای برطرف شدن درد و غم خود سخن می‌گوید. غم فراق، امید به رحمت و دلسوزی معشوق، و آرزوی بازگشت به روزهای خوش عشق از مضامین اصلی این شعر است.