شمارهٔ ۷۸۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: از۱۰ بیت

ای تو چون محمود و من در بندگی همچون ایازبی نیاز از خلق و خلقی را به دیدارت نیاز

ای صبا با زلف یارم چند بازی کز حسدسوختم بازی رها کن بیش ازین با او مباز

هر که را افتاد بر محراب ابروی تو چشمکافرست ار پیش محرابت نیاید در نماز

در میان بندگانت بنده‌ای بیچاره‌امسایهٔ رحمت مگیر از بندهٔ بیچاره باز

گفته بودی کار مسکینان بسازم بعد ازیننیست مسکین‌تر ز من کار من مسکین بساز

می‌زنم بر روی چون زر سکّهٔ سیماب اشکتا تنم در بوتهٔ مهر تو آید در گداز

سرو ناز از رشک آن قامت قیامت می کندیک زمان بخرام تا از پا درآید سرو ناز

از نیاز من حذر کن گاه گاه ای نازنینجانم از نازت به جان آمد مکن زین بیش ناز

گرچه باز از جور چرخ نامساعد شد زبونجان نیارد برد گنجشک ضعیف از چنگ باز

تا جهان بوده‌ست احوال جهان را لازمستهر فرازی را نشیب و هر نشیبی را فراز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و بندگی است. شاعر خود را در مقام یک بنده نسبت به محبوبی بزرگ و بی‌نیاز می‌بیند و ناچار از جفاهایی که از ناز محبوبش می‌بیند، می‌نالد. او همراه با حسد نسبت به زلف محبوبش دلتنگی خود را بیان می‌کند و از او می‌خواهد که این بازی‌های ناز را رها کند. شاعر خود را در میان بندگان بیچاره می‌داند و از محبوبش می‌خواهد که بر او رحمت کند. او به یادآوری می‌آورد که محبوب قول داده که مسکینان را یاری دهد و خود را مسکینی‌تر از دیگران می‌داند. شاعر از درد و رنج ناشی از عشق می‌گوید و در نهایت به نوسان‌های زندگی اشاره می‌کند که در آن هر بلندایی نشیب و هر نشیبی بلندی دارد.