شمارهٔ ۷۸۱

قافیه: از۹ بیت

ای که دل برده‌ای ز دستم بازبه چه از ما نظر گرفتی باز

چه کنم چون به حضرت تو مراجز صبا نیست محرم این راز

کی کند حال زار ما عرضهپیش دلدار و زود گردد باز

که دل من کبوتریست زبوندر هوای غم تو ای شهباز

ترک مهر رخت نیارم کردگر نهندم چو سیم و زر به گداز

دولت وصلت از خدا طلبمای دو چشم جهان به پنج نماز

در چمن قدّ تو چو بخرامدبه چنین جلوه هیچ سرو به ناز

سرو جانی گذر سوی ما کنهست ما را به قامت تو نیاز

جان ما بر لب آمد از غم توراست گویم ز حد ببردی ناز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عشق و احساسات عمیق سخن می‌گوید. شاعر از دلی که به زور به دست محبوب افکنده، ابراز ناامیدی و اندوه می‌کند و از غم فراق محبوب گله دارد. او می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند حال زار او را به محبوبش بگوید و دلش را به عنوان کبوتر ناتوانی توصیف می‌کند که در هوای عشق محبوبش بی‌تاب است. همچنین او نمی‌تواند مهر و محبتش را ترک کند و تنها آرزوی وصال محبوب را از خداوند می‌طلبد. شاعر به زیبایی محبوب و نیاز خود به او اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که غم فراقش او را به حدی رنجور کرده که جانش در حال جدا شدن است.