شمارهٔ ۷۴۳

قافیه: ار۷ بیت

دل به جان آمد ز دست جور یارغم نخوردم یک زمان آن غمگسار

از جفا نگذاشت چیزی کاو نکردبا من دلخسته آن زیبا نگار

همچو زلف آشفته گشتم در غمشای مسلمانان به سان روزگار

یاد من گویی برفت از یاد اوبی وفایی پیشه کرد آن گل عِذار

هرکه عشق روی گل دارد بگوتا بپوشد از سلحداران خار

تشنگان را بر دهان جان چکانقطره‌ای زان هر دو لعل آبدار

پای دارم در جهان چون بندگانتاجدارا دستم از دامن مدار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از بی‌وفایی معشوقه‌اش صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود غم و جفایی که از جانب یار خود دیده، هنوز دمی از غم خود نمی‌کاهد. شاعر به وضوح ابراز می‌کند که عشقش به معشوق او را بسیار نابود کرده است و حتی یاد او نیز از یاد معشوقه رفته است. در نهایت، او به دیگران توصیه می‌کند که عاشقانی که عشق را تجربه کرده‌اند، از سختی‌های عشق بگویند و به روح تشنگان عشق نوشیدنی دهند. شاعر به نوعی حس ناامیدی و آزردگی خود را در قبال عشق و جهان ابراز می‌کند.