شمارهٔ ۷۴۰

قافیه: ارمگذار۹ بیت

مرا چون خاک راهت خوار مگذارتویی یارم مرا بی یار مگذار

اگر یاری تو با من کار ما رابه کام خاطر اغیار مگذار

دلم دزدید زلف دلفریبتنگهدارش بدان طرّار مگذار

اگر زلفت به روی تو برآشفتز لعلش کن دوا بیمار مگذار

چه سرمستست چشم دلفریبتدلم در دست آن خونخوار مگذار

دلم مجروح شد از جور ایامدل ما را چنین افگار مگذار

دو زلف دلفریبت را ز خوبیبه روی خویشتن بسیار مگذار

عزیزی دیده‌ام ای دیدهٔ منز لطفت اینچنینم خوار مگذار

گل وصل تو ای سلطان خوبانازین پس تو به دست خار مگذار

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از محبوبش درخواست می‌کند که او را رها نکند و مانند خاک پایش خوار نگذارد. او به عشق و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر جدایی احساس می‌کند، سخن می‌گوید. شاعر از محبوب می‌خواهد که زلفش را به دست کسی نگذارد و با او به نیکی رفتار کند. او نسبت به محبت محبوب حساس است و احساس ضعف و آسیب را از بی‌محلی او می‌خورد. در نهایت، شاعر خواهان ارتباط نزدیکتر با محبوبش است و از او می‌خواهد که به خاطر عشق و زیبایی‌اش، دل او را نرنجاند.