شمارهٔ ۶۹۳
شاد باش ای دل سرگشته که جان باز آیدبار دیگر به تن مرده روان باز آید
یارب این شب چه شبی باشد و این روز چه روزکز درم صبحدم آن رشک جنان باز آید
محرمی نیست مرا نزد تو جز باد صباکه کند حال دلم عرض و نهان باز آید
گِرد هجران امل تخم وفا کاشتهامبه امیدی که مگر آب روان باز آید
آن نگار ار چه ره جور و جفا پیش گرفتدارم امید به لطفش که از آن باز آید
بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذردبه تن خاکی ما راحت جان باز آید
گوییا روز حسابست که جانم به امیدبه سوی قالب تن رقص کنان باز آید
به جهان چون بجز از غصّه ندارم حاصلزود باشد که دل از کار جهان باز آید
چون روانم ز غم هجر روان گشت از تنچه شود گر بر ما سرو روان باز آید