شمارهٔ ۶۹۱

قافیه: راید۷ بیت

مگر روزی شب هجران سر آیددرخت وصل جانان در بر آید

مگر سرو قد دلدارم از درشبی از روی غمخواری درآید

بگفتم ترک عشق او کنم لیککنم ترک غمش گر دل برآید

شب هجران چو زلفش تیره رنگستچو عمر دشمنت هم آخر آید

مریض عشق جانانم چه باشدگرم دلبر به پرسش بر سر آید

بجز جانی ندارم در وفایشبه پایش افکنم گر دلبر آید

جهان را کس نماند بی خداوندچو خصمی رفت خصمی دیگر آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و هجران است. شاعر به انتظار روزی خوش و وصالی می‌اندیشد که امید دارد روزی به سر بیاید. او در تلاش است تا از عشق معشوق دل بکند، اما نمی‌تواند و دلش همواره به یاد او می‌تپد. شب هجران برای او مانند زلف معشوق تیره و غم‌انگیز است و انتظار دارد که روزی محبوبش به او سر بزند و از حال او بپرسد. شاعر می‌گوید که در این عشق تنها یک جان دارد و اگر فرصتی پیش بیاید، آن را به پای محبوب خواهد ریخت. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که دنیا بدون معشوقش، همیشه با مشکلات جدیدی روبه‌رو است.