شمارهٔ ۶۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: امستامشب۹ بیت

چون مرا هر دو جهان از تو به کامست امشبپای مرغ شب وصل تو به دامست امشب

گر کنم سر به فدای شب وصلت چه شودچون دلم را سر زلف تو مقامست امشب

گرچه آن ماه تمامم ز لبش کام ندادهر قدر لطف که فرمود تمامست امشب

خواب در دیده ما نیست نگارا شب وصلکه مرا با رخ تو خواب حرامست امشب

به یکی بوسه دل خستهٔ ما را بنوازچون تو سرمستی و انعام تو عامست امشب

دارم از دولت تو مطرب و ساقی و ندیملب جوی و رخ دلدار مدامست امشب

دلبرا سنگ فراقت به دلم باز مزنچون دل خستهٔ محنت زده جامست امشب

گفتمش مدّت عمریست که تا سوخته‌امدر غمت، گفت که اندیشهٔ خامست امشب

گفتمش تا به کی این صبر که تلخم شد کامکام دل ده که مرا نوبت کامست امشب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وصل معشوق سخن می‌گوید و احساسات شدید خود را ابراز می‌کند. او می‌گوید که امشب به خاطر عشق، همه چیز برای او آماده و فراهم است. شاعر به توبه و ترک دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق معشوق دست بکشد، زیرا دلش به زلف او وابسته است. همچنین از شب وصال و خوشی‌هایی که با معشوق تجربه می‌کند صحبت می‌کند و به این نکته می‌رسد که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از لذت عشق بازدارد. او از دارایی‌ها و لذت‌هایی که عشق به او می‌بخشد، چون مطرب و ساقی و دلدار، یاد می‌کند و این شب را شبی خاص و پر از شوری می‌داند. در نهایت، شاعر از درد فراق و نیاز به عشق می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او کام دهد و رنج صبر را پایان دهد.