شمارهٔ ۶۸
نیاری چرا یاد ما ای حبیبنپرسی ز دردم چرا ای طبیب
من خسته دل در فراق رختچه گویم چه دیدم ز جور رقیب
ز خوان وصالت من خسته راتو گویی نیاید بجز غم نصیب
ز دست غمت جان رسیدم به لبنگفتی که چونست مسکین غریب
ز عشق رخ همچو گلبرگ توهمی نالم از شوق چون عندلیب
کسی را که درد تو درمان بودکجا گوش دارد به پند ادیب
ز هجرت به جان از غم آمد جهانبنالد چو بلبل ز جور حبیب