شمارهٔ ۶۶۹
گرم چه داعیهٔ عشق آن نگار نبودبه گرد کوی وصالش مرا گذار نبود
کناره کردم از آن آستان ز بیم رقیببه اختیار خودم گرچه بخت یار نبود
ز غیب دامن وصلش فتاد در دستمولی چه سود دریغا که پایدار نبود
به باغ عیش گل آرزو همی چیدمبه کام خویش زمانی که بیم خار نبود
به بوستان وصالش نوای مرغ دلمز شوق آن رخ چون گل کم از هزار نبود
به هر چمن که رسیدم گلی طلب کردمبه رنگ رویش و در هیچ لاله زار نبود
هزار سِحر که بنمود نرگس رعنایکی به شیوهٔ آن چشم پر خمار نبود
هزار ناله بکردم ز درد و یک سر موییبه هیچ در دل سنگین آن نگار نبود
هزار شربت زهر از غم جهان خوردمولی به تلخی اندوه هجر یار نبود