شمارهٔ ۶۱۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ند۹ بیت

دلبر چه کرد با من مسکین مستمنددل را ببرد از من و در پای غم فکند

تا پای بند شد دل من در دو زلف دوستسودا گرفته است و نگیرد به هیچ پند

با چشم همچو نرگس و با قدّ همچو سروبا روی همچو ماهش و گیسوی چون کمند

با ابروی چو طاق معنبر کشیده خوشبا زلف دلفریبش و با لعل همچو قند

در ما فکند آتش رخ را به درد هجروآنگه برفت و شاخ صبوری ز تن بکند

رحمی نکرد بر من و بر حال زار منآخر جفا و جور نگوید که تا به چند

زین بیشتر ستم به من خسته دل مکنکز خوبرو نکند کس جفا پسند

ای دل طمع مدار به عهد و وفای کسکاندر زمانه یار وفادار خود کمند

چون دیده بر جمال تو افتادم از جهانبر آتش رخ تو فتادیم چون سپند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عاشقی غمگین و درمانده صحبت می‌کند که دلش را معشوقه‌اش ربوده و او را در غم و اندوه رها کرده است. دل او به زلف‌های دوشیزه وابسته شده و با وجود درد و رنجی که در دل دارد، نمی‌تواند از عشق او دست بکشد. شاعر زیبایی معشوقه‌اش را توصیف می‌کند، با چشمانی زیبا، قدی بلند و مویی فریبنده که آتش عشق را در دل او افکنده است. او از بی‌رحمی معشوقه شکایت دارد و از او می‌خواهد که به او بیشتر از این ستم نکند. در نهایت، شاعر به ناامیدی از وفاداری دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشق معشوقه‌اش است و نمی‌تواند به خوشی‌ها و زیبایی‌های دنیا فکر کند.