شمارهٔ ۶۱۶
پیش او گر همه جانند به جانان نرسندگر همه مایهٔ دردند به درمان نرسند
همه سرها به غم عشق تو سرگردانندشد یقینم که ز وصل تو به درمان نرسند
ای بسا جان گرامین که به عید رخ توسر همه کرده فدا لیک به قربان نرسند
دولت وصل و شب هجر تو مشکل کاریستترک جان کن که به مقصود دل آسان نرسند
عاشقان رخ زیبای تو ای جان و جهانتا ز جان سیر نگردند به جانان نرسند
کعبهٔ وصل امیدم چو بعید افتادهستطالبان تو همانا به بیابان نرسند
من غریبم به جهان غمت ای عمر عزیزچون به فریاد دل تنگ غریبان نرسند